hette.web-log.nl

Mama is niet leuk meer

Mama is niet leuk meer. Mama is er alleen nog voor het eten en de rest is flauwekul...
Zo ongeveer klinkt Nikolai´s nieuwe motto. Papa is veel leuker. Met papa kun je gek doen, wilde spelletjes spelen. Van mama moet hij in de box als ze schoonmaakt en in de stoel als hij gaat eten.
Nu Nikolai 15 maanden oud is, zoekt hij niet alleen steeds vaker de grenzen op, hij gaat zich ook enorm aan zijn vader spiegelen. Lounged op dezelfde manier op de bank, eet op dezelfde manier een appel en staat ´s ochtends met een verdrietig gezichtje bij de deur als papa weggaat.
En ´s avonds kan hij niet wachten totdat de bel gaat en papa weer binnenkomt. Het is natuurlijk zo dat ik overdag ook gewoon de huishoudelijke klusjes moet doen en dat zint Nikolai niet altijd want hij wil graag spelen. Hoewel hij graag helpt met klusjes als de was doen wordt het nu steeds duidelijker dat Nikolai ook echt een jongetje is. Zijn interesses liggen bij auto´s, vrachtwagens en trams. Het is niet alleen fascinerend om te zien hoe tijdens deze periodes jongetjes en meisjesgedrag ontstaat, het is ook erg leuk om te zien hoe cliché´s zo (onbewust) in het gedrag sluipen.
Nikolai kan alvast niet wachten totdat het 19 uur is. Dan komt papa weer thuis!

Inmiddels...

is het alweer 2010 en zag ik tot mijn grote schande dat mijn laatste blog al weer van heel heel lang geleden is.
Tja, ik had geen zin meer, geen inspiratie, geen tijd. Ik ben namelijk weer aan het werk en de aantal uren achter de computer (in het internet dus) heb ik drastisch geminimaliseerd. Er moet weer spreekwoordelijk brood op de plank.
Maar vanaf nu beloof ik weer zo af en toe wat te schrijven.
Wat jullie hebben mij best gemist...

1 jaar!

Precies een jaar geleden, op 8 november 2008 om 08.35 kwam na een bevalling van 15 uur mijn Nikolai ter wereld. En wat is het snel gegaan!
Vandaag is Nikolai 1 jaar geworden en kan ik terugkijken op het mooiste jaar van mijn leven.
Van harte gefeliciteerd lieverd!

Mexicaanse griepprik?

Vorige week heb ik weer de griepprik laten zetten. Een herhaling van afgelopen januari wil ik op deze manier voorkomen. Ik was een makkelijke prooi voor het griepvirus want slechts twee maanden daarvoor werd Nikolai geboren en na de redelijk heftige bevalling waren mijn afweerkrachten nog lang niet op volle sterkte. Dus werd ik ziek en lag ik ruim een week met 39,5 en zelfs twee dagen met 40 graden op bed. En dat is niet fijn, zeker niet als je een baby hebt van nog geen drie maanden oud.
Dus om dit jaar herhaling te voorkomen heb ik de griepprik maar weer laten zetten. Echter, nu worden we niet alleen door het gewone griepvirus bedreigd maar ook door het Mexicaanse Griepvirus. En tegenwoordig kun je daarvoor ook een prik halen. In Duitsland is men al actief begonnen met het inenten en allerlei berichten in de media zorgen ervoor dat je je als moeder zorgen gaat maken. Stel dat mijn kind ook ziek wordt! Nu heeft Nikolai uiteraard z'n reguliere prikken gehad. Bij deze prikken wordt al jaren onderzocht wat de mogelijke bijwerkingen zijn en hoe kinderen daarop reageren. Nikolai komt echter begin volgend jaar in de creche en daar zijn natuurlijk behalve een heleboel kindjes ook een heleboel ziektekiemen. In Duitsland worden al allerlei doemscenario's gegeven van massale kindersterfte door de Mexicaanse Griep. Dat zet je als moeder natuurlijk aan het twijfelen alhoewel ik er fel op tegen ben zomaar een of ander vaccin in mijn te kind te laten jassen zonder dat het eerst grondig onderzocht is op mogelijke bijwerkingen.
De andere kant van het verhaal is dat het mogelijk allemaal meevalt en dat er paniekvoetbal wordt gespeeld en de sluwe farma-industrie zoveel mogelijk verhalen de wereld in helpt om hun vaccin te verkopen. En het feit dat de ene huisarts dit zegt, en de ander dat helpt ook niet.
Zoals het er nu voor staat, wil ik mijn kind absoluut niet laten enten tegen de Mexicaanse griep, maar wat als het te laat is??

Schoonmoeder-alert

Het is eindelijk gelukt om een visum voor m'n schoonmoeder te organiseren. Zowel de Duitse als de Kazachse post wilden niet erg meewerken (wat is dat toch met 'Deutsche Post'??) zodat de uitnodiging ergens halverwege Duitsland en Kazachstan bleef zweven.
Maar goed, alles is weer in orde gekomen. Zometeen gaan we haar ophalen. Mijn schoonmoeder is een lief mens, maar ja, het is en blijft m'n schoonmoeder (schoonmoeders worden onder vrouwen ook wel 'schoonloeders' genoemd) en ze blijft wel een hele maand.
Ja, jullie lezen het goed: een hele maand.
Aaaargh!

Het Fietsstoeltje

Soms word ik heel erg moe van Duitsers. Op zo'n moment pak ik liever nog vandaag dan morgen m'n spullen en vertrek naar de Heimat. Waarom wordt overal zo'n heisa over gemaakt? Neem nu het fietsstoeltje. Sindskort heb ik voorop de fiets een Bobike mini stoeltje met windscherm. Dit stoeltje is speciaal voor kleine kinderen tot 15 kg. En Nikolai vindt het heerlijk! Hij wil er helemaal niet meer uit. En ik vind het erg handig. Zo kan ik tenminste zien wat hij doet. Hoe vaak zie ik hier niet baby's van een maand of 10 achterop de fiets in een fietsstoeltje hangen. Het hoofd zwiept naar alle kanten en als ze slapen dan hangt het gevaarlijk naar voren.
Onze eerste fietstocht was van huis naar het centrum. Een ritje van niks. Onderweg kwamen we drie moeders tegen die ons toeschreeuwden dat we ons kind 'gefälligst' een fietshelm moesten op doen. En aangezien de gemiddelde Duitser niet kan fietsen leek me dit inderdaad ook een beter idee. In de fietsenwinkel hebben ze speciale peuterhelmpjes De verkoper in de winkel zag echter dat ik een stoeltje voorop de fiets had en begon gelijk een heel verhaal. Fietstoeltjes voorop de fiets waren volgens hem levensgevaarlijk. Zeker aan de stuurstang. Maar hallo? Waar moet je dat ding dan anders vastmaken? Hij beweerde dat het stoeltje verboden was (even bellen met de ADAC wijst anders uit) en als je dan toch gebruik wilde maken van dat ding en je eigen kind dus al bijna vermoordt, je het stoeltje moest vastmaken aan het stukje stang tussen het wiel en het stuur. Dat stukje waar dan de vork aan zit. Maar dat gaat helemaal niet. Ten eerste kun je dan niet meer sturen en ten tweede is dat te dik. Maar hij bewerde bij hoog en laag dat het zo moet. Ik had het bijna met 'm aan de stok gekregen. Uiteindelijk kon ik hem aan zijn verstand peuteren dat ik een stevig en veilig 'Hollandrad' heb en niet zo'n Duitse schroothoop met een slap stuur van aluminium en dat half Nederland met zo'n Europees gekeurd stoeltje rondrijdt.
Maar goed, aangezien Duitsers altijd het laatste woord willen hebben, sputterde hij nog dat hij het heel erg onverantwoord vond. Ik geloof niet dat ik ooit nog een stap in die fietshandel zet. Eerst geven ze je foute informatie en vervolgens vinden ze je een onverantwoorde moeder. Het moet niet gekker worden!
Uiteraard gaat Nikolai nog heel lang lekker mee voorop de fiets.

foto van www.bobike.nl

Wat wil ik?

Nu de 'Elterngeld'-periode er bijna op zit, wordt het eens tijd dat ik om me heen ga kijken naar andere mogelijkheden. En dan vooral op werkgebied. Het was een heerlijk jaar thuis. Ik heb optimaal genoten van Nikolai's ontwikkeling en ik heb een zeer hechte band met hem kunnen scheppen. Het was niet altijd even makkelijk. Het herstel van de bevalling duurde langer dan ik had gedacht. En Nikolai slaapt de meeste nachten nog niet door dus de mogelijkheid om thuis te blijven vond ik erg fijn.
Maar goed, het wordt eens tijd dat ik mijn vleugels weer eens uitsla. Alleen weet ik nog steeds niet zo wat ik wil.
Er zijn een aantal opties:
- terug naar de oude werkgever. Ik zou er weer 30 uur kunnen gaan werken. Maar ja, ik wil mijn kind niet zo lang in de opvang stoppen. Bovendien is de reistijd eigenlijk te lang.
- een tweede kindje. We willen graag een broertje of zusje voor Nikolai.
- freelancen.
- een baan in Braunschweig zoeken. Het nadeel van Braunschweig is dat het een enorm 'technische' stad is en er voor mij bijna geen part-time vacatures te vinden zijn.

Een ander punt is de opvang. Nikolai staat al sinds maart bij verschillende creches ingeschreven. Het grote nadeel is dat de meeste creches plaats hebben na de zomervakantie. Bovendien is de opvang niet flexibel. Je kind naar de opvang brengen betekent vijf dagen in de week je kind afgeven. En ik vind vijf volle dagen gewoon veel te lang. Zeker als je bedenkt dat Nikolai het hele jaar thuis is geweest. En opeens komt hij vijf dagen in de week in een creche met andere kindjes. Het idee alleen al dat iemand anders, al mogen die verzorgsters nog zo competent en lief zijn, fulltime voor je kind zorgt vind ik gewoon verschrikkelijk. Ik heb daarom bij de opvang van de universiteit een flexibele 'Platzsharing' aangevraagd. Dat betekent dat je een plaats deelt met een andere moeder. Het ene kind gaat twee dagen en het andere drie. Dat klinkt logisch misschien, maar deze plaatsen  zijn hier helaas niet breed gezaaid zijn. Het is daarom ook maar de vraag of ik daadwerkelijk zo'n plaats vanaf december heb. Het is ontzettend moeilijk om hier opvang te krijgen. Creches en zogenaamde 'Tagesmutter' zitten allemaal bomvol. Er zijn gewoon te weinig plaatsen in deze stad. Dat is ook bekend bij het stadsbestuur maar er wordt helemaal niets aan gedaan.

Zoals het er nu naar uit ziet, wil ik graag gaan freelancen. Al doe ik maar 2 of 3 projecten in een maand, het doel is uiteindelijk om een groot gat in mijn cv te voorkomen. Als ik geen plaats in de opvang krijg, dan is het misschien nog eventueel mogelijk om Nikolai twee dagen bij een goede vriendin onder te brengen die wel thuis blijft. Een ander bijkomend punt is dat Alexander binnenkort ook moet kijken naar een nieuwe baan.
We kunnen dus alle letterlijk alle kanten op. Het is dus afwachten wat we allemaal op ons pad tegenkomen.

En we zijn weer terug

En we zijn weer terug. Al een tijdje trouwens. Maar zoals dat bij zoveel mensen wel eens gebeurt: ik zat in een tijdelijke schrijfdip. Anyway, de vakantie was prima verlopen. De vliegreis heen was wel wat zwaar. Nikolai was al te groot en te zwaar voor de wiegjes aan boord. Maar gelukkig kregen we een rij waar drie stoelen vrij waren zodat ie toch nog even kon liggen. En ja, dat waar elke moeder bang voor is in het vliegtuig gebeurde ook: een krijsende baby die niet wil slapen. Uiteindelijk kon ik hem toch in slaap wiegen maar het kostte wel moeite. De terugweg verliep gelukkig een stuk beter. Het is natuurlijk een hele reis: eerst met de trein, dan met een klein vliegtuig, dan een groot vliegtuig...zwaar vermoeiend voor ons, laat staan voor een kleine baby. Gelukkig verliep de terugreis heel wat beter.

Nikolai is bij zijn grootouders ontzettend verwend. En ze waren ontzettend dol op hem. Helaas was hij de eerste dagen ziek omdat hij de 11-maandenprik vervroegd kreeg. Maar toen hij weer beter was, was hij in een opperbest humeur en palmde iedereen in met z'n glimlach. We hebben trouwens niet veel gedaan. We zijn een paar keer in het centrum van Almaty geweest. Een keertje naar de dierentuin. Een dagje op de Datsja en dat was het wel. We zijn in ieder geval blij dat Nikolai nu ook de andere kant van de familie heeft leren kennen. En zij hem.

Wij zijn weg.....

Wij zijn op vakantie van 18 augustus tot en met 2 september.

Trotse mama

Ik ben een trotse mama. Nikolai kan al zoveel zelf en het is zo mooi om te zien hoe hij zich ontwikkelt! Het gaat zo snel. Staan is nu het nieuwe liggen en zitten en als de meubels heel dicht bij elkaar staan loopt hij zelfs al van meubel naar meubel. En hij is nog geen 9 maanden! Ook roept hij tegenwoordig mamamama en kan hij zelf natte lebbers geven die op kusjes lijken. En die eerste verjaardag komt ook al weer zo dichtbij!
Zucht
Waar was de tijd dat hij nog zo klein was dat hij opgerold in een hand paste?